دو نوع رایج جوشکاری عبارتند از:
جوشکاری MIG (جوشکاری با گاز بی اثر فلز):
جوشکاری MIG که به نام جوشکاری قوس فلزی گازی (GMAW) نیز شناخته می شود، به طور گسترده در صنایع و کاربردهای مختلف استفاده می شود. این شامل استفاده از یک الکترود سیمی با تغذیه مداوم است که هم به عنوان ماده پرکننده و هم به عنوان الکترود عمل می کند. الکترود سیم توسط یک قوس الکتریکی که بین الکترود و قطعه کار ایجاد می شود ذوب می شود، در حالی که یک گاز محافظ حوضچه جوش را از آلودگی جوی محافظت می کند. جوشکاری MIG به دلیل تطبیق پذیری، سهولت استفاده و سرعت جوشکاری بالا ارزش دارد. معمولاً در تعمیرات خودرو، ساخت، ساخت و ساز و تولید عمومی استفاده می شود.
جوشکاری چوبی (جوشکاری با قوس فلزی محافظ):
جوشکاری چوبی، که از نظر فنی به عنوان جوشکاری قوس فلزی محافظ (SMAW) شناخته می شود، یکی دیگر از فرآیندهای جوشکاری پرکاربرد است. از یک الکترود مصرفی پوشیده شده در شار استفاده می کند که در حین ذوب شدن، یک سپر محافظ در اطراف حوضچه جوش ایجاد می کند. قوس بین الکترود و قطعه کار ایجاد می شود و الکترود به تدریج در طول فرآیند جوشکاری مصرف می کند. جوشکاری چوبی به دلیل سادگی، قابلیت اطمینان و توانایی کار با انواع فلزات و ضخامتها شناخته شده است. معمولاً در ساخت و ساز، تعمیر و نگهداری و تعمیرات، خطوط لوله و ساخت فولاد سازه ای استفاده می شود.
این دو نوع فرآیند جوشکاری به دلیل تطبیق پذیری، دسترسی و مناسب بودن برای طیف وسیعی از کاربردها محبوب هستند. با این حال، توجه به این نکته مهم است که چندین فرآیند جوشکاری دیگر مانند جوشکاری TIG (گاز بیاثر تنگستن)، جوشکاری قوس الکتریکی با هستههای شار و جوشکاری زیرپودری وجود دارد که هر کدام دارای مزایای خاص خود و موارد استفاده خاص هستند.